Cechą charakterystyczną broni gładkolufowych jest to, że ich lufy nie są gwintowane. Sprawia to, że wystrzeliwany z nich pocisk nie jest poddany ruchowi obrotowemu, tj. nie obraca się on wokół własnej osi. Broń gładkolufowa jest bronią palną, która nie zapewnia zbyt dużej celności oraz zasięgu. Ponadto nie cechuje się ona mocnym odrzutem, a także nie zachodzą w niej silne obciążenia oddziałujące na lufę.

Wyświetlanie 1–12 z 13 wyników

Broń gładkolufowa – przykłady

Do broni gładkolufowej zaliczamy m.in. armaty czołgowe, śrutową broń myśliwską, działa bezodrzutowe, granatniki, pistolety sygnałowe oraz sporą część moździerzy. Warto wiedzieć, że pierwsze modele broni strzeleckiej (bardzo często broni czarnoprochowej) zaliczały się właśnie do grupy broni gładkolufowych. Powodem tego były problemy z odpowiednim gwintowaniem luf oraz to, że większość ówczesnych pocisków swym kształtem przypominała kule. Właśnie takie pociski mogły być wystrzelane przede wszystkim z broni gładkolufowej.

Broń gładkolufowa i jej zalety

Broń gładkolufowa umożliwia strzelanie z dużych pocisków. Ich długość może przekraczać nawet 5 kalibrów. Są one skuteczne oraz cechują się wysokim współczynnikiem obciążenia poprzecznego. Bronią gładkolufową wystrzeliwuje się także śrut, czyli nabój złożony z kilkudziesięciu ołowianych lub stalowych kulek. Jest to pocisk trudny w stabilizacji. Aktualnie broń gładkolufowa wykorzystywana jest m.in. przez policję oraz przez myśliwych. Ci pierwsi stosują ją do swych interwencji – strzelają z niej gumowymi pociskami. Natomiast myśliwi wykorzystują broń gładkolufową w postaci strzelb do polowania na zwierzynę.